Fout shirt, feestje toch geslaagd.

Bij de dingetjes van gisteren zat ook een shirt. Echt een feestding met mooie kleuren.
Speciaal gekocht voor het etentje dat we vanmiddag hadden.
Maar toen.
Ik trok het aan. Ach gut, het leek nergens naar, de kleur wel, de snit was hopeloos. Mouwen als kachelpijpen, geen model, meer een meelzak met een halsgat. Bovendien was er een kniebroek bij verpakt.
Kniebroek? Huh?
De pakbon wat nauwkeuriger bekeken, daarop stond het duidelijk: dit is een pyjama. Had ik niet gezien.
Dom mens, dacht ik nog, let dan ook op.
Nu moest ik naar het feestje in een oudje, verdorie, bijna pruttelend vertrokken we.
Gelukkig kwam het in orde.
Beregezellig, koele wijn, sublieme rare biefstuk -een van mijn lievelingskostjes-, opperbeste stemming. Geen bruiloft, gewoon bij elkaar zitten met veel gelach.
Het waardeloze shirt vergat ik.
Waarom, denk je achteraf, maakte ik me zo druk ??
==

Advertenties

Updateprobleem?

Er zijn weer een paar updates geweest. Vannacht van W10,  een paar weken geleden  van Firefox.
Of het ermee te maken heeft weet ik niet maar nu verschijnen mijn reacties niet overal, soms pas na 2 of 3 pogingen, soms helemaal niet.
Misschien verdwijnen ze in de spamafdeling, in de lucht, blijven ze onderweg ergens hangen , ik raad maat wat.
Ook moet ik (bijna) overal naam en toenaam handmatig invullen.
Lastig.
Bij de instellingen kan ik niets vinden.
Weet iemand goede raad, dan hoor ik het graag, bij voorbaat dank.
Intussen ga ik verder zoeken.
==

Er zijn een paar dingetjes in aantocht.


Vandaag is de uitgerekende bezorgdag.
Nu ben ik in verwachting van PostNL.
En vol hoop dat het de juiste dingetjes zijn.
Of alles erop en eraan zit.
En ze me bevallen.
In goede staat arriveren.
Hoe blij ik zal zijn en niet met een postontvangteleurstelling opgezadeld wordt.
Zwanger van al deze emoties staar ik door het raam, verkrampt.
Zucht.
Nog een paar uren…
==

Avondrijm

Het is weer tijd voor rijmelarij
van o-wat-zijn-we-heden-blij
ik voel het aan mijn water
het is maar suffe beuzelarij
een makkelijke woordenbrij
een beetje taaltheater.

Je leest alhier aanstellerij
-en ook een scheut dikdoenerij-
van iemand met gesnater
maar niets is echt, tis liefhebberij
geen dichterlijke haarkloverij
en wordt het ’s avonds later
ontaardend in lolbroekerij
dan is het enkel leegloperij.
Voorbode van een kater.
==

Passiflora

Passiebloem

Na veel groene jaren speelt zijn passie weer op en bloeit hij, bloemen en knoppen leveren een weelderig uitzicht.
Passie voor wat?
Niet voor het steen en hout van de muren, dat bedekt hij zo snel mogelijk.
Ook niet voor mij, hij groet me nooit.
De buren ziet hij niet staan en naar de tuin kijkt hij niet om.
Misschien houdt hij van zijn eigen schoonheid, een narcistisch trekje dat eens in de paar jaar bovenkomt waarin hij geniet van te worden bekeken, bewonderd, besproken.
Daar staat tegenover dat zijn spruiten maar één dag bloeien en dan afsterven maar hij krijgt er zoveel dat hij het vermoedelijk niet merkt.
Bovendien is hij niet kapot te krijgen en zaait ook nog uit, meters verderop steken zaailingen de kop op.
Ik zou ze willen laten groeien tot een passie-woud maar durf het niet aan.
Het lijkt me gevaarlijk wanneer hij wordt als die Ranonkel van Hamelink
(een oud maar mooi boek)
Hij mag blijven zoals hij is maar moet niet teveel willen.
=

Ierse gijn, uit de Kath. Illustr. 1950

Update : Jokezelf had de oplossing. Gijn is Amsterdams dialect voor gein. Dankjewel, Joke.

Een van de oude maandbladen.
Hoe het woord ‘gijn’ geduid moet worden vraag ik me af, de overeenkomst met ‘gein’ kon ik niet vinden, wel die van takel
Verband met het gedichtje zie ik niet maar misschien snap ik niet alles.

Iets anders uit het blad is deze cartoon.
Met de typische toevoeging van die tijd: ‘De Toelichting’

Lola koopt een gitaar. Oud verhaal, herzien.


‘Meneer, wat moet die gitaar kosten?’
‘Vijf euro mevrouwtje.’
Niet veel soeps natuurlijk, piekert Lola maar de snaren bijdraaien en stemmen is vast wel mogelijk. ‘Ik neem hem.’
Dit wilde ze altijd al, muziek leren, zingen, haar droom.
Terug in haar flatje plukt ze aan de snaren, hm, nogal dof.
Ze kijkt hem na, niezend door de stofproppen. Een snaar begeeft het. Verdorie. Nou ja, het is er maar één.
Optimistisch probeert ze het nog een keer.
Plingplonggg, ahhh, niet gek. Ze voelt de klanken door haar lijf vibreren,  verrukkellijk, het doet haar wat. Waarom zou ze les nemen?
Gelukzalig tokkelt ze verder.
Gegrepen door een zelfbedacht ritme raakt ze in vervoering en speelt de avond door tot de nacht.
Het ochtendgloren brengt haar een nieuw lied waarbij ze onvermoede zangkwaliteiten ontdekt. Alsof er klokjes in haar keel zitten, luid klingelen zij en de gitaar door de flat, opnieuw wordt ze geraakt, ze wil de mensheid verblijden met haar muziek.
Fanatiek werpt ze zich nogmaals op de vier snaren.

In de loop van de middag nemen de vibraties af, het spel wordt trager, haar stem is schor. Ze bedenkt een slaaplied en componeert een dommelig geluid tot ze wordt overstemd door de bel.
Ze veert op, daar zijn ze al, de blijen!
Neuriënd opent ze de deur.
Daar ziet ze alle flatbewoners bij elkaar. Gekwelde gezichten, zichtbaar lijdend.
‘Genade,’ smeken ze, ‘we gaan er en bloc onderdoor, ach buurvrouwlief, toe, zing niet meer en gooi dat jammerhout ook maar weg…’
Verbaasd luistert Lola, bezorgt ze de mensen verdriet? Maar dan moet ze juist vrolijkheid brengen en reikt al naar de gitaar.
Een politieagent stapt naar voren.
‘Hola, hier dat ding. Ik neem hem in beslag en klaag U aan wegens geluidsoverlast en het toebrengen van psychische schade aan de U omringende bewoners. Tenzij U belooft nooit meer te zingen anders dan zachtjes neuriënd, en stopt met musiceren. Wat is hierop Uw antwoord? Nou?’
Hij dringt aan op een directe belofte, zich bewust van de drom mensen achter hem.
Lola heeft haar trots.
‘Heel goed. Nooit meer zal ik zingen, zelfs geen woord meer hardop uitbrengen.’
Zwijgend doet ze de deur dicht.
En zwijgend leeft ze nog steeds, smachtend naar een eigen wolk met harp.
==
© Bertjens Bertie

Opleving

Precies in het laatste strijklicht dat langs de planken scheert bloeit de roos op, je ziet hem de moedeloosheid van zich afschudden en hoort zijn verheerlijkte zuchten: zalige zon..

Zo’n zalige opleving lijkt mij ook wel wat.
Alleen, om voor één zonnestraaltje naast die roos te gaan liggen is me te gortig.
Voor je het weet sta je in het sufferdje:
‘Gisteravond hing onze plaatsgenote Bertjens bijna Naakt_over_de_schutting
teneinde de laatste zonnestraal te vangen. Ze wilde een opleving. Of de film naspelen?
Wie zal het zeggen.

Voor zover bekend heeft ze er niets aan overgehouden maar kreeg in ieder geval aandacht.’

Stel je de commotie voor.
Iemand stuurt een foto de wereld in.
Hollywood wordt wakker, Hilversum, de bladen, paparazzi loerend aan voor- en achterdeur, op zijn minst belt MAX voor een passende rol naast, eh, dat weet ik niet zo gauw.
Toch doe ik het niet.
Pa en moe draaien zich om in hun graf.
Buren lachen me uit.  (ik kom ze dagelijks tegen)

Ik neem genoegen met een foto en schenk  een bak koffie in.
Niet dat ik daar van opleef maar het is beter dan dat gehang.
Trouwens, het regent.
==

Miniverhaal

Ze huilde.
Sjaak bleek een aartsegoïst. Hoe hij keek toen ze zich verschrikt terugtrok.
Ze rende naar huis, hijgend vertelde ze van haar leed.
‘Een fijn plekje, zei hij. In de brandnetels achter de botsautootjes, mam, is het niet vreselijk?’
Haar moeder luisterde. Ze zuchtte.
‘Wanneer je getrouwd bent heb je een fijn zacht bed, is het dan wel goed?’
Dochter zweeg.
Verwonderd.
‘Maar daar eet je de ijsjes toch niet op??’

Heks zonder maan

‘Oeoeoewaaahhh’, gaapt de heks, ‘ik verveel me suf. Hoe laat is het eigenlijk? Wat, al negen uur? Tijd voor een maanrit.’
Ze maakt er werk van; een lange rok van Vic en Rol , de puntste hoed, een  geurige shot Soir de  Magique  achter de oren -je weet maar nooit wie je tegenkomt-  en  daarmee is ze reisvaardig.
‘Ben je er klaar voor Zwarte?’ Kat knikt.
‘En jij, Kraskop?’ Kraai blijft liever thuis om naar  Vreemde Vogels te luisteren.
Ze zet de bezem klaar, een supermoderne vliegbezem, aëro-dynamisch met aangespitste punt en voorzien van ipad,  iped, ipid, ipod en ipud plus automatisch regenscherm dat zich bij de eerste druppel uitvouwt.
Slechts een magisch password is nodig.
Ze schieten de lucht in.  ‘Hoeiii,’ roepen  ze samen, ‘here we góóó…’.
Hè, heerlijk, denkt ze. Die vrijheid  is nergens mee te vergelijken.  Ze zwaait naar een verlate mus, duikt een cumulusje in.
‘Naar de maan,’ gillen ze.
Dat is een avontuurlijk spelletje, rakelings langs  zijn lichtbol te scheren,  zwaaiend en  kakelend naar de bangerikken op aarde.
Maar, hééé, wat…
Geen maan vandaag? Donkerte is alles wat ze ziet.
‘Wariauw?’   Ook verbaast Kat  zich.
Is het klimaat nu al aan het veranderen? Wacht, dat is natuurlijk een zwart gat, oppassen dat we er niet in donderen.
Ze stuurt de bezem rondom de donkerte, zorgvuldig wegblijvend van de rand.
Het verveelt al gauw.
Is dit alles? Da’s ook niet veel. Mompelend.
Teleurgesteld vliegen ze naar huis.
‘Dat is snel,’    kraakt Kraskop wanneer ze binnenstappen.
‘Er was niks an; een groot zwart gat en volgens mij zit de maan er al in, ik zag hem nergens.’
‘Ach wat, volgende keer beter.’
Ze stalt de bezem, Zwarte  drapeert zich op de bank.
‘Zullen we dan maar een frietje bakken jongens?  Een glaasje  spinnenport erbij?’
Dat doen ze
==