Kijken, kijken, niet kopen

Er moet een betere printer komen en een omslag voor het tabletje.
Daar ga ik eens goed voor zitten. Fijn werkje, me verlekkeren aan de artikelen, precies uitzoeken wat ik wil hebben, prijzen en service vergelijken, nog even nadenken en dan niet meteen bestellen.
Daar kan ik weken over doen.
Soms kom ik in een gewone winkel terecht, dan kijk ik daar of ik kan slagen, langzaam denkend.
Op deze manier heb je veel voorpret van een nieuw artikel.
Het schiet niet op maar dat geeft niet.
Het is net zoiets al op  datingsite van een paar maanden terug.
Een ruim aanbod maar ik kon niet kiezen. Mannen zijn soms wel inwisselbaar, echter niet in prijzen en service.  En de voorpret stelt ook niets voor.
Enfin. Geen man overboord.
Ik heb nu een printertje uitgezocht, misschien bestel ik hem morgen. Of volgende week.
Over de iPad-hoes moet ik nog een poos denken.
Hopelijk beslis ik vóór de winter, het ding is versleten op de hoeken en de koude lucht is zielig.
Stel dat hij bevriest.
Als het nu chocola was…
=

Nep-maanfoto


Dit was het.
Een oude flexibele dubbellamp leverde de lichten, het aanrecht gaf de weerschijn, ernaast zag je nog net de rand van de gootsteen.
Het is sowieso een handige hulp bij klusjes omdat hij in alle standen te draaien is en je hem naar believen kunt neerzetten en ophangen.
Deze keer heeft hij letterlijk alle hoeken van de kamer gezien.

Onder bed leek het het meest echt,  griezelig op zijn mooist maar dat was zo’n gedoe.
Eerst stofzuigen…
Een gedreven fotograaf zou dat er misschien wel voor over hebben.
Denk ik.
==

Geen maanfoto

Het maanverhaaltje  was te slap, ik wilde het ’n beetje kracht bij zetten met spannende foto’s.
Sprekende plaatjes van donker en licht, ze zouden de maan zelf moeten evenaren.
Verschillende bouwsels zette ik op, nam ze met en zonder flits, in de avond en overdag, ging zelfs op stoelen staan voor een betere presentatie.
Het werd niks. de boel stortte in en ik bijna.
Maar deze vind ik best aardig. Ik had er een prima stukje gereedschap bij, de filter gaf een lief kleurtje et voila.
Alleen, het had niets met de maan te maken.
Waarmee dan wel?
Dat verzin ik nog.
==
Het is bekend dat ik het fotogen mis. Dit is per ongeluk goed gegaan.
==

Zaterdagavond

Het cryptogram.
Weekpuzzel
Sudoku.
Geen van de drie echt moeilijk maar nu schiet het niet op.
Enigmagram van jaspers , hetzelfde probleem.
Verwacht telefoontje blijft uit.
Babybezoek kan niet doorgaan
Een blik op voetbal dan maar? Op 64 minuten nog 0-0.
Het moet in de lucht zitten. Is het mooie stille weer in de mensen gekropen? Of alleen in mij en Oranje? Ik zag een speler een klodder kwatten, ze glibberen rustig door.
Nog maar eens de cryp bekijken, wat is in hemelsnaam een spatie van 12 letters?
Pffff, het zaterdagavondleven valt niet mee soms.
Plots klinkt een  bekend geluid.
‘Hi, beetje laat, maar…’

De avond herstelt zich.
====

Maan slot

Vanuit de slaap belandde ik in een wonderlijk bewustzijn. Aards en wanig tegelijk alsof de verdovende middelen een vleug lsd bevatten.
Mijn hang naar volle maan verscheen uitvergroot, belicht van alle kanten.
De verlangens waren niets vergeleken bij het indringende besef: ik moet er naar toe.
Mijn geest transporteren.
Mijn lichaam overlaten aan oma en de anderen.


De maan is mijn onderkomen.
Ik wentel me in zijn licht, omarm zijn materie.
Ik adem niet, verlang niet, lijd niet.
Ik ben.
Ik ben het mannetje in de maan.
==

Even tussendoor: DAF

Zojuist zag ik een aflevering van Andere Tijden.
Over DAF, de auto met het pientere pookje. Ouderen weten misschien nog dat het als een truttenwagentje werd gezien. Terugkijken loont, een mooie aflevering.
De aardigheid (voor mij) ligt in de herinnering aan een broer die mopperde over zijn verkering.  ‘Denk je een vlotte meid te hebben, koopt haar vader een DAF. Gaat ze nog groos op ook.’
Het werd lachen, natuurlijk. En plagen, over dat pientere pookje.
Maar het zat diep, hij zette zijn meid aan de kant en kocht zelf een wagen van een uitdagender merk. Een Ford Falcon, weliswaar een oeroudje maar als tegenhanger voor het  pientere DAFje voldeed het prima.
Dat hij er een nieuwe vriendin mee opdeed was mooi meegenomen.
==

Maan 4

Onrust jaagt me.
Vannacht…
Staand voor het grootste raam zal ik hem zien, breed en vol van glanzend licht, bomen groeten, mijn hart slaat over, en nog eens, staat bijna stil. Ik bezwijm bij het vooruitzicht.
Straks.
Wat kan ik doen, ik wil niet, mijn hart is te zwak, maar ik moet,
de drang is te sterk.

De huishoudster waarschuwt ik raap U niet meer op – ze rilt – straks vind ik een lijk en daar kan míjn hart niet tegen.
‘Neem een hamer,’ smeek ik haar, ‘sla me bewusteloos voor de nacht begint.’
Ze weigert en vertrekt.
Ik huil.
==

Maan 3

Weer wakker.  Pffff,  dat heb ik ontlopen.
Maar nu komt de andere kwestie weer boven, de watertandende hang naar volle maan.
Zou de psych gelijk hebben dat ik slechts een waandenkbeeld in stand houd? En daarvan droom?
Of mijn oma die gelooft in een geheime liefde? Ze beweert dat iemand op mij jaagt, net zo lang tot ze mijn signalen opvangt en me dan tot de hare maakt (háár woorden).
Vreemd vooruitzicht, bijgelovige oudewijvenpraat.
Anderzijds is het kwijlen bij volle maan net zo goed raar.
Ik denk er weer aan, nog één dag en…
…leg mijn tabletten klaar.
==

Maan 2

Ik dwaal door vreemde straten, vereenzaamd en verongelijkt.
Waar? Waarnaartoe? Geen idee. Droom ik? Ook dat weet ik niet.
Moedeloosheid overvalt me met tranen van onmacht.
Waarom?
Eensklaps begint het in me te wringen, iets herkenbaars bereikt me.
Een geur of is het herinnering?
Wat nadert me? Langzaam, langzaam, het sluipt,  ik roep en roep.
==