verhaal

Niets meer aan te doen

Nog even dit:  wie niet van lange teksten houdt kan dit verhaal beter overslaan, het bevat 745 woorden. En het is een beetje heftig.
Het verhaal is NIET autobio.
Plot is verzonnen,  gedrag en denkwijze van de hoofdpersoon is afgekeken van een paar mensen die ik gekend heb.

Niets meer aan te doen



===

buurkat

Kat en ik

De buurkat is er weer, liggend/hangend tegen de voordeur, zich koesterend in de zon, lui ogenknippend wanneer ik hem aanspreek.  Als kattenliefhebber versta ik  zijn ogentaal.
Lig je lekker?
– Zeker.
Niet te heet? Het is hier minstens dertig graden.
– Och…
Heb jij geen last van warmte?
– Soms,  maar het is zoveel werk me om te draaien.
Ik val stil, weet niets te antwoorden.
Even later zie ik hem omrollen, heen, terug, nu met zijn rug naar de zon.
En net als ik denk dat hij geniet van het gekroel en gedraai staat hij ineens op, rekt zich en loopt weg, nijdig loerend naar een wolk voor de zon.
‘Houdoe’ riep ik hem na maar hij kijkt niet naar me om.
Geeft niet, ik weet dat hij straks terugkomt, als ik naar binnen ga.
Dan gaat hij bij de koelkast zitten.
Daarin weet hij ham, kaas, en als het kon zou hij me gebieden:
‘Komt er nog wat van?’

voordeur1
=

warm

Beetje overdreven

Ik gloei.
Mijn gezicht borrelt van kokend zweet.
Op de vloer zitten schroeisporen van mijn voeten.
IJsblokjes verdampen in mijn handen.
Ik wilde in de koelkast gaan zitten maar de stoel past er niet in.
De laptop vertoont vlammetjes op het scherm, telefoon en tablet probeer ik niet eens.
Mijn temperatuur durf ik niet op te nemen, de thermometer zou barsten.
Het is, ik weet niet wat het is, gewoon bloedheet, misschien verkouden of zoiets.
Straks een ijskruik mee naar bed.
En dromen van sneeuw en ijs.
sneeuwdik
==

tussendoortje

Tussendoortje

Er liep een vreemde vogel door de stad.
Hij keek naar links, rechts, naar beneden en omhoog,  naar winkels en terrassen en vooral naar mensen. Hij zag de wonderlijke  aangelijnde honden en  luisterde naar geluiden die bij een stadscentrum gangbaar zijn.
Enkele mensen merkten hem op. Rare snijboon, mompelde een oudje.
Kinderen lachten. Honden snuffelden, soms met een grom.
De overigen zagen niets behalve het schermpje van hun smartphones.
Na de stad tweemaal te hebben verkend waarin beide keren precies hetzelfde gebeurde en zelfs de vogels gelijke rondjes vlogen hield hij halt en stak zijn hand op.
 ‘Beam me up, please,‘ seinde hij via zijn middelvinger, ‘dit is het ergste tot nu toe, de volgende planeet graag.’
En hij verdween.
==

stroom·verhaal

Alles stroomt..

…behalve het verhaal.
Nu weet ik hoe te linken maar is de tekst nog niet op orde.
Nogmaals lezende verbeterde ik hier een woord, daar een zin, ieder die wel eens wat schrijft zal het misschien herkennen: het duurt even voor je tevreden bent en soms lukt dat nooit.
Enfin, het is geen wedstrijd dus een dezer dagen plaats ik het.

Intussen denk ik aan de Maas, die morgen of overmorgen de hoogste stand bereikt in Mook-Cuijk en waar we gaan kijken, niet om ellende te zien maar een breed water dat met veel kracht stroomt en stroomt, het was en is nog steeds iets bijzonders voor ons die het niet kenden.
In mijn geboortegrond (N-H) stond het water stil. Nou ja, bijna. Een molentje meer of minder maakte geen verschil.

Tot morgen iedereen en droom niet van natte voeten.
==

vraag

Link?

vraagquestion-3385451__340
Bladerend in documenten vond ik een verhaal terug.
Dat wil ik hier plaatsen maar het is te lang, daarom zet ik het onder een link. Dit deed ik eerder met een ander verhaaltje maar nu weet ik niet meer hoe dat moet.
Uitleg van Google helpt me niet verder, te langdradig, ingewikkeld, omdat ik het niet begrijp.
Weet iemand het?
Wie kan het stap-voor-stap uitleggen op de dummy-manier?
Eeuwige dankbaarheid is het loon.
=

groeizaam·tuintje

Over groen

Prachtig, al dat groen in een binnentuintje met vijvertje.
Toch kan het ook te hard groeien. Er zijn nog weinig plekken waar ik tussen de takken en bladeren door kan lopen maar dat kan ook aan de schoenmaat liggen.
Zojuist was er weer een groeizame bui, een nieuwe kondigt zich al aan, ik durf te wedden dat eind deze week de poort niet meer te vinden is.
Is natuurlijk wel romantisch: een vrouw die woont achter een poort, verscholen in het groen. Het ìs dat ik geen date zoek, wijlen echtgenoot zou me uitlachen.
Intussen ben ik al een paar dagen dom bezig.
De linkenlijst wilde ik labelen onder een andere noemer, makkelijker vooral. Nu ben ik hem (wéér) kwijt en alle namen+adressen.
Leesbril gauw even neergelegd op wasmand, teruggevonden tussen de handdoeken na een draaibeurt van 90°. Hij doet het nog.
Fout in printer gezocht, het ding uit elkaar gehaald. Was het papier op, het stond nota bene aangegeven…
bril20210714_182556_resized
Had ik het echt over romantiek??
==

keuzes

Luchtige keuze

De zielige pop of die met strengels?

Dat ronde koekje of die vierkante?

Tikkertje of hinkelbaan?

Terugschelden of weglopen?

Met A of met G spelen?
Kokhalzen of doorslikken?
Hou ik van Pa of meer van Moe?
Buurjongen of klasgenoot?
Dansen met M of met P?
En ga zo maar door.
Meestal zijn het automatische keuzes die bij een gemiddeld (kinder-)leven horen, neem ik aan.
In latere jaren kan het lastig worden, moeilijk zelfs. Daar ga ik niets over schrijven maar nu, op dit moment wil ik wel toegeven dat ik met een dilemma zit:
Wat zal ik het eerste nemen, melk of puur?
chocola20210713_184628_resized

Geen categorie

Ooit gehoord of gelezen.

praatjeyada-yada-1432925__340
Klacht: ‘…en als dessert kregen we een banaan. Wat denken ze wel, ik ben geen aap.’

Poets jij je tanden voor je uitgaat? Doe ik nooit, dan smaakt het bier niet meer.

Gisteravond heb ik het voor het eerst gedaan en nou ben ik in verwachting.

Hij had van die krulletjes laten zetten, net een ei met permanent.

Kerken? Pastoors, nonnen,  dominees, hopeloos volk.

Je mag wel eens spinragen, in die hoek kan een tarantella wonen.